ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ ΘΕΟΦΑΝΕΙΩΝ - ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΣ ΣΤΑΝΙΤΣΑΣ

Ἀπολυτίκιον ΘεοφανείωνἮχος α´.
Ἐν Ἰορδάνῃ βαπτιζομένου σου Κύριε, 

ἡ τῆς Τριάδος ἐφανερώθη προσκύνησις·

τοῦ γὰρ Γεννήτορος ἡ φωνὴ προσεμαρτύρει σοι,

ἀγαπητόν σε Υἱὸν ὀνομάζουσα,

καὶ τὸ Πνεῦμα ἐν εἴδει περιστερᾶς,

ἐβεβαίου τοῦ λόγου τὸ ἀσφαλές.

Ὁ ἐπιφανεὶς Χριστὲ ὁ Θεός,

καὶ τὸν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.

Τα Εισόδια της Υπεραγίας Θεοτόκου

Στις 21 Νοεμβρίου γιορτάζουμε τα Εισόδια της Θεοτόκου, δηλαδή την είσοδο και αφιέρωση της Παναγίας στον Ναό του Σολομώντα.

Επειδή οι γονείς της Παναγίας ήταν άτεκνοι, είχαν υποσχεθεί στον Θεό, πως αν τους έδινε παιδί, θα το αφιέρωναν στον Ναό. Σύμφωνα, λοιπόν, με την υπόσχεση αυτή, όταν πια η Παναγία έγινε περίπου τριών ετών και δεν είχε ανάγκη από τις φροντίδες των γονέων της, την έφεραν στον Ναό του Σολομώντα, για να διακονεί εκεί και να προετοιμάζεται για τη μεγάλη της αποστολή – χωρίς να το γνωρίζει βέβαια. Εκεί την παρέδωσαν στους ιερείς και μάλιστα στον Αρχιερέα Ζαχαρία, τον πατέρα του αγίου Ιωάννη του Προδρόμου. Εκείνος την έβαλε στο πιο ιερό μέρος του Ναού, στα Άγια των Αγίων, εκεί όπου μόνον ο Αρχιερέας επιτρεπόταν να μπει μια φορά τον χρόνο. Εκεί έμεινε η Παναγία δώδεκα ολόκληρα χρόνια, υπηρετούμενη από αγγέλους.

Έτσι έχει διασωθεί από την παράδοση της Εκκλησίας μας η μεγάλη αυτή θεομητορική γιορτή.

πηγή: http://www.pemptousia.gr/2014/11/ta-isodia-tis-theotokou-2/

Αγνή Παρθένε Δέσποινα

Η δεκαπεντασύλλαβος στίχος είναι η σημαντικότερη μορφή ποίησης στην εκκλησιαστική υμνογραφία. Οι παλαιότεροι θεομητορικοί ύμνοι σε δεκαπεντασύλλαβο στίχο είναι τα τετράστικα κατ ΄αλφάβητον «Άνοιξον δέομαι αγνή  ταπεινά μου χείλη.., και Ανύμφευτε Θεονύμφευτε ουρανού και γης Κυρία.. τα οποία μελοποίησε ο Ματθαίος ο Βατοπαιδινός. Στα νεότερα χρόνια δεκαπεντασύλλαβους στίχους έγραψε ο άγιος Νεκτάριος. Ένα από τα δεκαπεντασύλλαβα ποιηματά του είναι και ο περίφημος ύμνος «Αγνή Παρθένε Δέσποινα», τον οποίο μελοποίησαν Σιμωνοπετρίτες πατέρες, και έγινε δημοφιλής στους απανταχού ορθοδόξους χριστιανούς και μη.

Ψάλει Χορός Σιμωνοπετριτών μοναχών.

πηγή: http://www.pemptousia.gr/2014/11/o-perifimos-imnosagni-parthene-despina-tou-agiou-nektariou/

Άγιος Κήρυκος και Ιουλίττα - μια ευλογημένη οικογένεια

"Ένας τρίχρονος αθλητής της πίστεως και η καλλιμάρτυς του Χριστού θαρραλέα μητέρα του"

Οι πρώτοι Χριστιανοί

Κατά τους μεγάλους διωγμούς των πρώτων χριστιανών για το Χριστό χιλιάδες πιστοί μαρτύρησαν. Τόσοι πολλοί άνθρωποι και τόσο διαφορετικοί. … Πλούσιοι και φτωχοί, μορφωμένοι και αγράμματοι. Άνθρωποι με αξιώματα, ευυπόληπτοι, που τους θαύμαζαν όλοι, αλλά και άνθρωποι «ασήμαντοι», που ασχολιόντουσαν με τις καθημερινές τους εργασίες: τσαγκάρηδες, μανάβηδες, ψαράδες, γεωργοί. Κάθε καταγωγής και κάθε ηλικίας. Άνδρες και γυναίκες, μικροί και μεγάλοι. Ανάμεσά τους και πολλά παιδιά που ονομάστηκαν παιδομάρτυρες.

Ένας από αυτούς τους παιδομάρτυρες, που συνειδητά ομολόγησε την πίστη του στο Χριστό, ήταν και ο Κήρυκος, ο οποίος μαρτύρησε μαζί με τη μητέρα του, την αγία Ιουλίττα.

Ο τόπος καταγωγής τους;

Ανάληψις Κυρίου – Ιωάννου Φουντούλη.

«Είπε δε ο Κύριος προς αυτούς: Λήψεσθε δύναμιν εξ ύψους, επελθόντος του αγίου Πνεύματος εφ’ υμάς και έσεσθαί μου μάρτυρες εν τε Ιερουσαλήμ και εν πάση τη Ιουδαία και Σαμαρεία και έως εσχάτου της γης. Εξήγαγε δε αυτούς έξω έως εις Βηθανίαν και επάρας τας χείρας αυτού, ευλόγησεν αυτούς. και εγένετο εν τω ευλογείν αυτόν αυτούς, διέστη απ’ αυτών και ανεφέρετο εις τον ουρανόν… Βλεπόντων αυτών επήρθη και νεφέλη υπέλαβεν αυτόν από των οφθαλμών αυτών. Και ως ατενίζοντες ήσαν εις τον ουρανόν, πορευομένου αυτού, και ιδού άνδρες δύο παρειστήκεισαν αυτοίς εν εσθήτι λευκή, οί και είπον: Άνδρες Γαλιλαίοι, τί εστήκατε εμβλέποντες εις τον ουρανόν; Ούτος ο Ιησούς, ο αναληφθείς αφ’ υμών εις τον ουρανόν, ούτως ελεύσεται πάλιν, ον τρόπον εθεάσασθε αυτόν πορευόμενον εις τον ουρανόν. Τότε υπέστρεψαν εις Ιερουσαλήμ – μετά χαράς μεγάλης – από όρους του καλουμένου Ελαιώνος. Και ήσαν διαπαντός εν τω ιερώ αινούντες και ευλογούντες τον Θεόν».

Με αυτές τις αδρές γραμμές, ο ιερός ευαγγελιστής Λουκάς περιγράφει στο τέλος του Ευαγγελίου του και στην αρχή των Πράξεων των Αποστόλων , την τελευταία εμφάνισι του αναστάντος Κυρίου στους μαθητάς Του.1 Όπως στα δύο αυτά βιβλία του ιερού Λουκά, έτσι η ανάλυψις του Κυρίου κατακλείει την ιστορία του επί γης βίου του Χριστού και ανοίγει την ιστορία των μαθητών – της Εκκλησίας. Είναι με άλλα λόγια ο συνδετικός κρίκος, η μετάβασις από την μία φάσι του σωτηριώδους έργου του Θεού στην άλλη. 

ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ Σχόλια στήν Ἀκολουθία τῶν Χαιρετισμῶν

 "Χαῖρε Μαρία Κυρία πάντων ἡμῶν".

Ὅ,τι πολυτιμότερο εἶχε νά ἐπιδείξει ἡ ἀνθρωπότητα τόσους αἰῶνες ἐντοπίζεται ἀναμφισβήτητα στό πρόσωπο τῆς πανάμωμης Μητέρας τοῦ Χριστοῦ. Γι'αὐτό καί ἡ πατερική διδασκαλία ἀφιέρωσε μέ περισσή εὐλάβεια μεγάλο μέρος τῆς πνευματοκίνητης συγγραφικῆς προσφορᾶς της σέ μιά θεόπνευστη προσέγγιση τῶν μεγαλείων τῆς Παναγίας καί ἰδιαίτερα στή συμβολή της στό μυστήριο τῆς θείας ἐνανθρωπήσεως.

Μόνο πού καί ἡ Ἁγία Γραφή διεκδικεῖ τό μερίδιό της σ' αὐτή τήν προσφορά, μέ τό θεόκλητο ὄνομα τῆς ἀειπαρθένου Μαρίας, πού συντίθεται ἀπό τά ἀρχικά τῶν ὀνομάτων πέντε γυναικῶν τῆς Π. Διαθήκης· τά χαρίσματά τους στόν ὕψιστο βαθμό συγκέντρωνε ἡ Παναγία τῶν Χαρίτων ὁ στέφανος, κατά τόν ἅγ. Ἀνδρέα Κρήτης.

Περί του Μεγάλου Κανόνος

Η Πέμπτη εβδομάδα των Νηστειών είναι το λειτουργικό αποκορύφωμα της Τεσσαρακοστής. Οι ακολουθίες είναι μακρότερες και εκλεκτότερες. Στη συνήθη ακολουθία των λοιπών εβδομάδων θα προστεθούν δυο νέες μεγάλες ακολουθίες· Την Πέμπτη ο Μεγάλος Κανόνας και το Σάββατο ο Ακάθιστος Ύμνος. Κανονικά το αποκορύφωμα αυτό θα έπρεπε να αναζητηθεί στην επόμενη, στην Έκτη εβδομάδα των Νηστειών, που είναι και η τελευταία της περιόδου αυτής. Αλλά όλα στη λατρεία μας έχουν τακτοποιηθεί από τους πατέρες με πολλή μελέτη και περίσκεψη.

Με «διάκριση» κατά την εκκλησιαστική έκφραση. Μετά από την τελευταία εβδομάδα ακολουθεί η Μ. Εβδομάδα, με πυκνές και μακρές ακολουθίες, ανάλογες προς τα μεγάλα εορτολογικά θέματα. Μεταξύ αυτής και του αποκορυφώματος της Τεσσαρακοστής έπρεπε να μεσολαβήσει μια περίοδος σχετικής αναπαύσεως, μια μικρή ανάπαυλα. Το τόσο λοιπόν ανθρώπινα αναγκαίο μεσοδιάστημα είναι η τελευταία εβδομάδα και την έξαρση του τέλους βαστάζει η πρότελευταια.

Πότε ψάλλεται ο Μ. Κανόνας;

ΑΚΑΤΑΛHΠΤΟΝ ΕΣΤΙ - ΘΕΟΤΟΚΕ Η ΕΛΠΙΣ

Ἁ. Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ Ὁ Ἰαμβικὸς Κανὼν τῶν Φώτων σὲ ἐλεύθερη ἀπόδοση ἀπὸ τὸν Ἀρχιμ. Εὐσέβιο Βίττη

Ἦχος β᾽ ᾨδὴ α΄

Ὁ Εἱρμὸς

«Στείβει θαλάσσης, κυματούμενον σάλον,

Ἤπειρον αὖθις, Ἰσραὴλ δεδειγμένον.

Μέλας δὲ πόντος, τριστάτας Αἰγυπτίων,

Ἔκρυψεν ἄρδην, ὑδατόστρωτος τάφος,

Ῥώμῃ κραταιᾷ, δεξιᾶς τοῦ Δεσπότου.»

Βαδίζει τὴν κυματισμένη θάλασσα ὁ Ἰσραήλ, ποὺ γιὰ χάρη του ξανάγινε στεριά! Καὶ ἡ μαύρη θάλασσα ἔκρυψε στὰ  σπλάχνα της τοὺς Αἰγυπτίους ἄρχοντες, θάβοντάς τους ἔτσι σὲ νερόστρωτο τάφο. Καὶ αὐτὸ ἔγινε μὲ τὴν παντοδύναμη δεξιὰ τοῦ Κυρίου.

Ὄρθρου φανέντος τοῖς βροτοῖς σελασφόρου, 

Νῦν ἐξ ἐρήμου, πρὸς ῥοὰς Ἰορδάνου 

Ἄναξ ὑπέσχες, ἡλίου σὸν αὐχένα,

Χώρου ζοφώδους, τὸν Γενάρχην ἁρπάσαι,

Ῥύπου τε παντός, ἐκκαθᾶραι τὴν κτίσιν.

Η Ακολουθία του Αγίου Πορφυρίου του Καυσοκαλυβίτη

Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών Ειδήσεων Romfea.gr, δημοσιεύει παρακάτω την ακολουθία του Αγίου Γέροντος Πορφυρίου.

Η ακολουθία είναι του Δρ. Χαράλαμπου Μ. Μπούσια, Μ. Υμνογράφου της των Αλεξανδρέων Εκκλησίας.

http://www.romfea.gr/ektakta-nea-2/20705-2013-11-30-12-05-21

Οσία Κασσιανή η Υμνογράφος

Η Οσία Κασσιανή (ή Κασσία ή Ικασία ή Εικασία) η Υμνογράφος γεννήθηκε μεταξύ του 805 και του 810 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη και έζησε στα χρόνια του βασιλιά Θεοφίλου (829 -842 μ.Χ.).

Όταν μεγάλωσε συνδύαζε τη σωματική ομορφιά με την εξυπνάδα της. Τρεις βυζαντινοί χρονικογράφοι, ο Συμεών ο μεταφραστής, ο Γεώργιος Αμαρτωλός και ο Λέων ο Γραμματικός, αναφέρουν ότι έλαβε μέρος στην τελετή επιλογή νύφης για τον αυτοκράτορα Θεόφιλο, την οποία είχε οργανώσει η μητριά του Ευφροσύνη. Σε αυτή ο αυτοκράτορας επέλεγε τη σύζυγο της αρεσκείας του δίνοντας της ένα χρυσό μήλο. Θαμπωμένος από την ομορφιά της Κασσίας, ο νεαρός αυτοκράτορας την πλησίασε και της είπε: «Ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα» «Από μία γυναίκα ήρθαν στον κόσμο τα κακά [πράγματα]», αναφερόμενος στην αμαρτία και τις συμφορές που προέκυψαν από την Εύα. Η Κασσία, ετοιμόλογη, του απάντησε: «Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττονα» «Και από μία γυναίκα [ήρθαν στον κόσμο] τα καλά [πράγματα]», αναφερόμενη στην ελπίδα της σωτηρίας από την ενσάρκωση του Χριστού μέσω της Παναγίας. Με βάση την παράδοση ο ακριβής διάλογος ήταν:

Ὅτε ἡ ἁμαρτωλός - Στιχηρό τῶν Αἴνων τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τετάρτης

http://www.youtube.com/watch?v=Nhcw8MVDSxs

Ὅτε ἡ ἁμαρτωλός, προσέφερε τὸ μύρον, 
τότε ὁ μαθητής, συνεφώνει τοῖς παρανόμοις· 
ἡ μὲν ἔχαιρε κενοῦσα τὸ πολύτιμον, 
ὁ δὲ ἔσπευδε πωλῆσαι τὸν ἀτίμητον, 
αὕτη τὸν Δεσπότην ἐπεγίνωσκεν, 
οὗτος τοῦ Δεσπότου ἐχωρίζετο, 
αὕτη ἠλευθεροῦτο, 
καὶ ὁ Ἰούδας δοῦλος ἐγεγόνει τοῦ ἐχθροῦ, 
δεινὸν ἡ ῥαθυμία! 
μεγάλη ἡ μετάνοια! 
ἥν μοι δώρησαι Σωτήρ, 
ὁ παθὼν ὑπὲρ ἡμῶν, 
καὶ σῶσον ἡμᾶς.

«Ὅτε ἡ ἁμαρτωλός», ἦχος α΄. 

Στιχηρό τῶν Αἴνων τῆς Ἁγίας καί Μεγάλης Τετάρτης.

Ψάλλει ο Ιερομόναχος Ρωμανός, αδελφός της Ι. Μονής Προφήτου Ηλιού Ρουστίκων (Ι. Μητροπόλεως Ρεθύμνης και Αυλοποτάμου). Ηχογραφήθηκε το 2010.

Η Παναγία των Χαιρετισμών ή του Ακαθίστου

Από τις πολυτιμότερες εικόνες της Παναγίας είναι και ή των «Χαιρετισμών» ή του «Ακάθιστου» πού βρίσκεται στην Ιερά Μονή Διονυσίου του Αγίου Όρους Από τις πιο παλαιές χρονολογικά, στο δε Άγιον Όρος είναι η αρχαιοτέρα.

Είναι κατασκευασμένη από κηρομαστίχα και με μύρο περιρρεομένη. Στο πίσω μέρος σε αργυρά πλάκα, είναι τετυπωμένος ο Αυτοκράτορας Αλέξιος ο Γ ο Κομνηνός και ο Όσιος Διονύσιος ο κτήτορας της Μονής και είναι γραμμένο το εξής: «Αυτή η είκών η Θαυματουργός εστί την οποίαν βάσταξέ Σέργιος ο Πατριάρχης περιερχόμενος τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως έδιωξε τους πολεμίους και την οποίαν ό Αυτοκράτωρ Αλέξιος ιδιοχείρως εδώρησε τω Άγίω Διονυσίω». Είναι λοιπόν εκείνη την οποίαν ό Σέργιος κατά την ιστορική εκείνη βραδιά του 626 κρατώντας την περιήρχετο μαζί με κλήρο και λαό τα τείχη της Κωνσταντινουπόλεως και εμψύχωνε το λαό και τον ολιγάριθμο στρατό πού υπεράσπιζε την Πόλη. 

Ακάθιστος Ύμνος - Γ' Στάσις

 Νέαν ἔδειξε κτίσιν,

ἐμφανίσας ὁ Κτίστης,
ἡμῖν τοῖς ὑπ' αὐτοῦ γενομένοις·
ἐξ ἀσπόρου βλαστήσας γαστρός,
καὶ φυλάξας ταύτην,
ὥσπερ ἦν ἄφθορον,
ἵνα τὸ θαῦμα βλέποντες,
ὑμνήσωμεν αὐτὴν βοῶντες·
Χαῖρε, τὸ ἄνθος τῆς ἀφθαρσίας,
χαῖρε, τὸ στέφος τῆς ἐγκρατείας.
Χαῖρε, ἀναστάσεως τύπον ἐκλάμπουσα,
χαῖρε, τῶν Ἀγγέλων τὸν βίον ἐμφαίνουσα.
Χαῖρε, δένδρον ἀγλαόκαρπον, ἐξ οὗ τρέφονται πιστοί,
χαῖρε, ξύλον εὐσκιόφυλλον, ὑφ' οὗ σκέπονται πολλοί.
Χαῖρε, κυοφοροῦσα ὁδηγὸν πλανωμένοις,
χαῖρε, ἀπογεννῶσα λυτρωτὴν αἰχμαλώτοις.
Χαῖρε, Κριτοῦ δικαίου δυσώπησις,
χαῖρε, πολλῶν πταιόντων συγχώρησις.
Χαῖρε, στολὴ τῶν γυμνῶν παρρησίας,
χαῖρε, στοργὴ πάντα πόθον νικῶσα.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ακάθιστος Ύμνος - Β' Στάσις

Ἤκουσαν oἱ ποιμένες,

τῶν Ἀγγέλων ὑμνούντων,
τὴν ἔνσαρκον Χριστοῦ παρουσίαν·
καὶ δραμόντες ὡς πρὸς ποιμένα,
θεωροῦσι τοῦτον ὡς ἀμνὸν ἄμωμον,
ἐν γαστρὶ τῆς Μαρίας βοσκηθέντα,
ἥν ὑμνοῦντες εἶπον·
Χαῖρε, Ἀμνοῦ καὶ Ποιμένος Μῆτερ,
χαῖρε, αὐλὴ λογικῶν προβάτων.
Χαῖρε, ἀοράτων ἐχθρῶν ἀμυντήριον,
χαῖρε, Παραδείσου θυρῶν ἀνοικτήριον.
Χαῖρε, ὅτι τὰ οὐράνια συναγάλλεται τῇ γῇ,
χαῖρε, ὅτι τὰ ἐπίγεια συγχορεύει οὐρανοῖς.
Χαῖρε, τῶν Ἀποστόλων τὸ ἀσίγητον στόμα,
χαῖρε, τῶν Ἀθλοφόρων τὸ ἀνίκητον θάρσος.
Χαῖρε, στερρὸν τῆς πίστεως ἔρεισμα,
χαῖρε, λαμπρὸν τῆς Χάριτος γνώρισμα.
Χαῖρε, δι' ἧς ἐγυμνώθη ὁ Ἅδης,
χαῖρε, δι' ἧς ἐνεδύθημεν δόξαν.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.

Ακάθιστος Ύμνος - Α' Στάσις

Ἄγγελος πρωτοστάτης,

οὐρανόθεν ἐπέμφθη,
εἰπεῖν τῇ Θεοτόκω τὸ Χαῖρε·
καὶ σὺν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ,
σωματούμενόν σε θεωρῶν, Κύριε,
ἐξίστατο καὶ ἵστατο,
κραυγάζων πρὸς Αὐτὴν τοιαῦτα·

Χαῖρε, δ' ἧς ἡ χαρὰ ἐκλάμψει,

χαῖρε, δι' ἧς ἡ ἀρὰ ἐκλείψει.
Χαῖρε, τοῦ πεσόντος Ἀδάμ ἡ ἀνάκλησις,
χαῖρε, τῶν δακρύων τῆς Εὔας ἡ λύτρωσις.
Χαῖρε, ὕψος δυσανάβατον ἀθρωπίνοις λογισμοῖς,
χαῖρε, βάθος δυσθεώρητον καὶ ἀγγέλων ὀφθαλμοῖς.
Χαῖρε, ὅτι ὑπάρχεις Βασιλέως καθέδρα,
χαῖρε, ὅτι βαστάζεις τὸν βαστάζοντα πάντα.
Χαῖρε, ἀστὴρ ἐμφαίνων τὸν ἥλιον,
χαῖρε, γαστὴρ ἐνθέου σαρκώσεως.
Χαῖρε, δι' ἧς νεουργεῖται ἡ κτίσις,
χαῖρε, δι' ἧς βρεφουργεῖται ὁ Κτίστης.
Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε.