Σάββατο, 27 Οκτωβρίου 2012

Ἡ Ἁγία Σκέπη τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου

«διά Χριστόν σαλότης» εναι μιά διαίτερη μορφή χριστιανικς ζως, να εδικό χάρισμα το γίου Πνεύματος. Ο διά Χριστόν σαλοί εναι κενοι ο ποοι γιά νά κατακτήσουν  τήν κορυφή τς γιότητος ατοταπεινώνονται σέ ψιστο βαθμό κάνοντας τόν σαλό δηλ. τόν τρελλό. Δέν θέλουν νά χουν καμμία πόληψι, καμμία τιμή, κανένα παινο μέσα στόν κόσμο ατόν. Θέλουν καί ποθον μάλιστα τήν νυποληψία, τήν περιφρόνηση, τήν κατηγορία, τήν συκοφαντία, πράγματα πού τόσο ντιπαθομε μες ο λλοι, ο τάχα λογικοί καί ξιοπρεπες. ρνονται τίς τιμές, τίς πίσημες θέσεις, τίς καλές συστάσεις γιά τόν αυτό τους, τίς δόξες καί τούς παίνους ν πό τήν λλη πιθυμον διακας καί ζητον πιμόνως τήν καταφρόνηση το κόσμου, τήν κάθοδο στόν δη τς ταπεινώσεως βιώνοντας τό ψαλμικό : «γώ εμί σκώληξ καί οκ νθρωπος, νειδος νθρώπων καί ξουδένημα λαο»Ψαλμ. κα’ 7). Ξεχωρίζουν χι τόσο για τίς περάνθρωπες νηστεες καί τούς περιόριστους κόπους, γιά τίς πολύωρες γρυπνίες καί τά είρροα δάκρυα, γιά τήν περβολική σκληραγωγία καί σκηση. Ξεχωρίζουν, γιατί σημάδεψαν πάνω στόν κεντρικώτερο στόχο τς πνευματικς ζως: στήν ταπείνωση. 



Γνωρίζουν τι γιά νά πιτύχουν τήν τέλεια ταπείνωση πού εναι θεία δωρεά, πρέπει νά ξουδενώσουν λοκληρωτικά τό «γώ». Γιαυτό μέ προσποιητές τρέλλες καί λλοπρόσαλλες νέργειες ξουδενώνονται στά μάτια λου το κόσμου. Κρύβονται σκεμμένα, κρύβουν τήν ρετή καί γιότητά τους κάτω πό τόν πίπλαστο μανδύα τς σαλότητας καί τς τρέλλας των. Ο γιοι διά Χριστόν σαλοί παίζουν να ερό παιχνίδι. μπαίζουν τόν κόσμο καί τά το κόσμου τούτου, το μάταιου καί φιλόδοξου. μπαίζουν τά κοσμικά σχήματα, τήν δθεν ξιοπρέπεια καί κοσμική εγένεια, τήν διπλωματία καί τήν ποκρισία, τήν πολιτική καί τήν πιτήδευση, τήν πίδειξη καί τόν φαρισαϊσμό. μπαίζουν ατό τό γελοο κοσμικό δόγμα ρισμένων, πού κφράζεται μέ τό «τί θά π κόσμος», μέ τό «πς θά φαν στόν κόσμο». Τελικά μπαίζουν τούς διους τούς δαίμονες, ο ποοι στό πρόσωπο τν γίων σαλν βρκαν τούς σχυρότερους ντιπάλους. Πρέπει μως νά τονιστε τι γιά νά ζήσει κάποιος τή ζωή το σαλο, πρέπει νά χει κληθε πό τό Θεό στή ζωή ατή, διαφορετικά δέν μπαίζει τόν κόσμο, λλά μπαίζεται π’ ατόν. Πρέπει νά χει μέσα του ζωντανή τή φλόγα το γίου Πνεύματος πως ο γιοι πόστολοι, τούς ποίους τήν μέρα τς Πεντηκοστς τούς νέπαιζαν, χλεύαζαν καί κορόϊδευαν σάν μεθυσμένους. Πρέπει νά χει πόκτήσει τό θεο ρωτα πρός τόν νυμφίο τς ψυχς του Χριστό σέ ψιστο βαθμό καί βέβαια νά χει τήν ελογία το πνευματικο του πατρός γιά τό συγκεκριμένο τρόπο ζως.
Ατά τά εχε λα γιος πού προαναφέραμε, σιος νδρέας διά Χριστόν σαλός. Τόν εχαμε φήσει στό παρεκκλήσιο τς γίας Σωρο στό ναό τς Παναγίας τν Βλαχερνν. ταν ρα περίπου τετάρτη νυκτερινήέ τό βυζαντινό ρολόγιο), πότε βλέπει μακάριος νδρέας τή Θεοτόκο Μαρία νά προχωρ πό τίς βασιλικές πύλες (ο κεντρικές πύλες το κυρίως ναο) πρός τό θυσιαστήριο. Φαινόταν πολύ ψηλή καί εχε λαμπρή τιμητική συνοδεία λευκοφόρων γίων. νάμεσά τους ξεχώριζαν Τίμιος Πρόδρομος καί Θεολόγος ωάννης, πού παράστεκαν δεξιά καί ριστερά τή Θεοτόκο. πό τούς λευκοφόρους, λλοι προπορεύονταν καί λλοι κολουθοσαν ψάλλοντας μνους καί σματα πνευματικά. ταν πλησίασε στόν μβωνα, επε σιος στόν  πιφάνιο:
-Βλέπεις, παιδί μου,τήν Κυρία καί Δέσποινα το κόσμο;
-Ναίίμιε πάτερ, ποκρίθηκε νέος.
Θεοτόκος ν τ μεταξύ εχε γονατίσει καί προσευχόταν γιά πολλή ρα. Παρακαλοσε τόν Υἱό Της γιά τή σωτηρία το κόσμου καί ρραινε μέ δάκρυα τό γιο πρόσωπό Της. Μετά τή δέηση μπκε στό θυσιαστήριο, βγαλε πό τήν χραντη κεφαλή τό στραφτερό Της μαφόριο (Μαφόριο σθήτα εναι τό νδυμα τς Θεοτόκου πού μοιάζει μέ σάρπα, λλά καλύπτει καί τήν κεφαλή, καί εκονίζεται στήν γιογραφία πάντοτε μέ βαθύ κόκκινο χρμα), μέ μιά κίνηση χαριτωμένη καί σεμνή, καί καθώς ταν μεγάλο καί πιβλητικό, τό πλωσε σάν Σκέπη μέ τά πανάγια χέρια της πάνω στό κκλησίασμα. τσι πλωμένο τό βλεπαν κι ο δυό τους γιά πολλή ρα νά κπέμπει δόξα θεϊκή σάν λεκτρο. σο φαινόταν κε Κυρία Θεοτόκος, φαινόταν καί ερή σθήτα νά σκορπίζει τή χάρι της. ταν κείνη ρχισε νά νεβαίνει στόν ορανό, ρχισε καί θεία Σκέπη νά συστέλλεται λίγο-λίγο καί νά χάνεται. Τό ερό ατό μαφόριο πού φυλασσόταν κε συμβόλιζε τή χάρι πού παρέχει Θεοτόκος στούς πιστούς. Ατή τήν πτασία τήν εδε καί πιφάνιος μέ τή δύναμη καί μεσιτεία το σίου.
Μέ φορμή ατό τό ραμα καθιερώθηκε ορτή τς γίας Σκέπης τς περαγίας Θεοτόκου . Γιορτάζεται κανονικά τήν α’ κτωβρίου . λλά τό 1952 μετατέθηκε ορτασμός της στίς 28 κτωβρίου διότι νίκη το στρατο μας στά 1940 ποδόθηκε στήν Θεοτόκο. φήμη το γίου νδρέα πέρασε καί στή Ρωσία. λλωστε γιος ταν Σκύθης στήν καταγωγή. κε γίνεται εσηγητής τς ζως τς σαλότητας καί «πνευματικός δάσκαλος» τν ρώσων «Γιουροντίβι». πίσης καθιερώνεται καί στή Ρωσία γιορτή τς γ. Σκέπης (Πόκροβ), ποία πρε χι μόνο θρησκευτικές λλά καί θνικές διαστάσεις. Τό «Γιουροντστβο» γίνεται να «κίνημα» πολύ σεβαστό. Κάθε ρωσική πόλη τιμ κι να «δικό της» σαλό γιο.
Τό ραμα το γίου Άνδρέα εναι μιά ποκάλυψη. Φανέρωσε τήν χάρη τς Θεοτόκου, τίς δακρύρροες προσευχές της, τήν πέραντη γάπη της γιά λη τήν νθρωπότητα καί τήν παρρησία της στό Θεό. Εναι πράγματι καταμάχητη προστασία μας καί καταίσχυντη μεσίτρια μας πρός τόν Θεό Πατέρα. Εναι ατία τς τν πάντων θεώσεως. Συνέβαλλε ποφασιστικά στήν νάπλαση τς πεσμένης νθρώπινης φύσης· εναι Ατή πού δάνεισε τήν σάρκα Της στόν Χριστό καί συνήργησε στήν θέωση λης τς νθρωπότητας.

ερομόναχος Σάββας γιορείτης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.